99. ΟΜΟΙΩΜΑ ΤΟΥ ΦΑΛΑΙΝΟΘΗΡΙΚΟΥ CHARLES W. MORGAN, αχρονολόγητο. Έργο Γ. Πλατιά. Μήκος πρωτότυπου πλοίου 115 πόδια (35 μ.).  Εδώ παρουσιάζεται μια παλαιότερη μέθοδος φαλαινοθηρίας με ιστιοφόρο και κωπήλατα πλοιάρια που εφαρμοζόταν πριν την ανακάλυψη του καμακιού με βλήμα που εκρήγνυται στο σώμα της φάλαινας (1864).  Το φαλαινοθηρικό Morgan καθελκύστηκε το 1841 και συνέχισε τη φαλαινοθηρία με τις ίδιες παραδοσιακές μεθόδους μέχρι το 1921.Η δραστηριότητα των ιστιοφόρων φαλαινοθηρικών περιγράφεται στο γνωστό μυθιστόρημα του Herman Melville Μόμπυ Ντικ.  Κατά τη διάρκεια των 80 χρόνων υπηρεσίας του, απέφερε κέρδη εκατομμυρίων δολαρίων στους ιδιοκτήτες του.  Είχε πολύ γερή κατασκευή προκειμένου να αντέξει στις θύελλες της Ανταρκτικής με αποτέλεσμα να επιζήσει αρκετά χρόνια μετά την απόσυρσή του, δυστυχώς όμως μέσα στην εγκατάλειψη.  Τώρα λειτουργεί ως πλωτό μουσείο ανεκτίμητης αξίας στη Νέα Αγγλία των Η.Π.Α. Το ομοίωμα του Γ. Πλατιά παρουσιάζει το Morgan με αρματωσιά μπάρκου, όπως ακριβώς ήταν την εποχή που χρησιμοποιείτο στη φαλαινοθηρία.  Το σκαρί του ήταν μαύρο με μια άσπρη λεπτή γραμμή στο ύψος του καταστρώματος. Στη δεξιά πλευρά του πλοίου διακρίνεται το ικρίωμα (stage) όπου οι φαλαινοθήρες τεμάχιζαν τις νεκρές φάλαινες, ενώ μεταξύ του μεγάλου και του πρωραίου ιστού υπάρχουν οι κλίβανοι για την παραγωγή ελαίου από το λίπος της φάλαινας.  Η αρματωσιά του ομοιώματος είναι φαινομενικά ψηλή: τα φαλαινοθηρικά άνοιγαν τους παπαφίγκους και τις κοντράδες μόνο όταν, πηγαίνοντας προς τους τόπους φαλαινοθηρίας ή γυρίζοντας από αυτούς, συναντούσαν αίθριο καιρό.  Όταν έπλεαν στις περιοχές φαλαινοθηρίας του Νότιου Ειρηνικού έφεραν μόνο τρίγκο, μαΐστρα και μονές γάμπιες. Το σκαρί του ομοιώματος έχει κατακόρυφες μπάντες, χοντρή πλώρη και χοντρή πρύμνη. Έλεγαν χαρακτηριστικά ότι τα φαλαινοθηρικά ιστιοφόρα ήταν «κατασκευασμένα με το μίλι αλλά κομμένα με τη γιάρδα» κι αυτό γιατί, εφόσον τα πλοία παρέμεναν στη θάλασσα πολλά χρόνια και επέστρεφαν μόνο όταν τα αμπάρια τους ήταν γεμάτα από βαρέλια με λάδι φάλαινας, εκείνο που είχε πρωταρχική σημασία ήταν η χωρητικότητά τους και όχι η ταχύτητα.  Τα πληρώματα των φαλαινοθηρικών δεν έπαιρναν τακτικό μισθό αλλά μοιράζονταν τα κέρδη του ταξιδιού - αν και όταν βέβαια υπήρχαν.

99. MODEL OF WHALESHIP CHARLES W. MORGAN, undated, by Y. Platias. The prototype ship is about 115 feet (35 m) long. This ship represents the older method of whaling under sail and from rowed whaleboats, before the invention of the exploding harpoon in 1864.  The whaler Morgan, first launched in 1841, continued to work by the same traditional methods until 1921.(The work of sailing whalers is described in Herman Melville's famous novel Moby Dick.)  In her 80-year working life she earned millions of dollars for her owners.  She was so strongly built, to withstand the stormy Antarctic waters, that she survived years of neglect after being retired from service, and is now a much-treasured floating museum ship in New England, USA. Platias' model shows the Morgan rigged as a barque, as she actually was in her whaling career.  But her hull was black, with a thin white stripe at deck level. The "stage" from which the whalers cut up dead whales can be seen on her starboard side, and between her main and fore masts is the "try works" in which whale blubber was boiled down into oil.  The model's rig is deceptively tall: whalers set ropgallant sails and royals only in the fairest weather on the way to the whaling grounds and back; on the South Pacific whaling grounds they carried only courses and single topsails. The model clearly shows the capacious hull, with vertical slab sides, bluff bows and full stern. It was said that sailing whalers were "built by the mile and cut off by the yard" - since the ship stayed out for years and did not return home until her holds were filled with barrels of whale oil, speed was of no importance and capacity was everything.  Sailing whalers' crews were not paid wages, but instead shared in the profits of the voyage - if any!